اشک

خروسان سحری آواز صبحگاهی سر می دهند و من هنوز در لابلای

کنگره ی عرش چشم ها سر در گم هستم دور و برم تاریک است و

 تاب حرکت ندارم منتظرم کسی نقاب را از روی پلکهایش بردارد

 اشکی جاری کند تا مرا با آنها همراه سازد.

اما افسوس که در رهگذر باد نگهبان لاله بود و از اشک خبری نبود

بعد از سکوت و انتظار گل برگ سنبل مشکین نقاب برداشت

و عالمی را باخود روشن ساخت همراه قطره ها یکی شدم

در میان تپه ها به پایین پرتاب شدم

نمی دانستم به کجا پناه برمحیران و بی قرار

آری قطره اشکی محبوس در میان چشمان

طفلی یتیم....»

م ابراهیمی سهمو جنوبی-بخش عسلویه- بوشهر