گاهي وقتا حس می كنم به يه چيزی نياز دارم ولي نمي دونم اون چيه؟

تو اعماق خودم يه چيزی خاليه و نمي تونم اونو پر كنم ؟

با هر چيزی كه خودمو سرگرم كنم بازم اون حس برطرف نمی شه

تا اينكه يه روز با چشمانی اشكبار خوابم برد تو خواب يه چيز نورانی ديدم يه چيزی كه اون حس رو برام برطرف می كنه

بيدار كه شدم سعي كردم اون خواب دوباره به ياد بيارم ولي نشد تا اينكه يه روز كه اون حسو داشتم بعد از نماز دعا كردم و با خدا راز و نياز كردم ديدم اون چيز نوراني دوباره برام مجسم شد و فهميدم اينه ، اين نياز من

آره هميشه بياد خدا بودن

و از همان روز در همه حال خدا با من بود و ديگر اون احساس هيچ وقت برام پيش نيامد. 

اگر نارحت باشم با اون حرف مي زنم و حس مي كنم كه اون داره من نوازش مي كنه و . . .

ح . وجدی ـ چاه مبارك (بخش عسلويه) بوشهر

آرزوهای كودكانه

مي ترسم از يك چيز مجهول

مي ترسم در همه جا و از همه كس

حس مي كنم كه درونم طفلی زنده است

مي ترسم از اينكه يك روز

آرزوهای كودكانه ام بر باد رود

از اينكه يك روز از اين خواب رويايی بيدارم شوم

و ببينم كه همه چيز يك خواب ، بيش نيست

از اينكه يك روز از خواب بيدار شوم

و ببينم كه همه ی يارانم بيش از يك خيال نيستند

مي ترسم از حال و آينده و گذشته

مي ترسم از آرزوهايم

آرزوهای كودكانه ام

اشک

خروسان سحری آواز صبحگاهی سر می دهند و من هنوز در لابلای

کنگره ی عرش چشم ها سر در گم هستم دور و برم تاریک است و

 تاب حرکت ندارم منتظرم کسی نقاب را از روی پلکهایش بردارد

 اشکی جاری کند تا مرا با آنها همراه سازد.

اما افسوس که در رهگذر باد نگهبان لاله بود و از اشک خبری نبود

بعد از سکوت و انتظار گل برگ سنبل مشکین نقاب برداشت

و عالمی را باخود روشن ساخت همراه قطره ها یکی شدم

در میان تپه ها به پایین پرتاب شدم

نمی دانستم به کجا پناه برمحیران و بی قرار

آری قطره اشکی محبوس در میان چشمان

طفلی یتیم....»

م ابراهیمی سهمو جنوبی-بخش عسلویه- بوشهر